Helder en Intens Coaching

Leert je anders kijken naar hoogsensitiviteit

Hoe zou het zijn… om je heel goed bewust te zijn van wat je werkelijk wilt? En het dan ook nog te doen?
Een tijd geleden waren er heel veel blogs en Facebookposts over “doen wat je werkelijk wilt”, “je hart volgen”, je passie vinden, en noem maar op. Er is nu zelfs (weer) een boekje te koop dat hier (.o.a.) over gaat: Ikigai, over het vinden van je missie in dit leven, je diepere doel, je zielsopdracht.

Voor HSP’s kan het al een hele uitdaging zijn om te weten wat je werkelijk wilt, omdat je door je sensitiviteit zo alert bent op wat anderen graag willen, en op wat zij nodig hebben. Het voelt dan al gauw als egoïstisch om na te denken over wat jij zelf wilt. Eigenlijk vind ik zelf dat het geen gevoel is dat het egoïstisch is, maar iets dat we als cultuur hebben geleerd, meer iets van een norm, dat je altijd gericht moet zijn op wat anderen nodig hebben. Ondanks onze huidige individualistische stijl, die sommigen zelfs narcistisch noemen.

En als het je dan al weet, wat je het liefste zou willen in je leven, dan komt er nog iets dat nog veel moeilijker is: de volgende stap van het ook DOEN.  

Je diepste verlangen ook echt LEVEN – ongeacht of je er genoeg geld mee verdient, of het wel past in je huidige leven, of je partner / ouders / vrienden er wel achter kunnen staan, of je het fysiek wel aan kunt, noem maar op.

Je verlangen volgen

Dat klinkt geweldig, hè? En er zijn mensen die het kunnen – die ervoor kiezen om een tijdlang heel weinig geld te hebben, omdat ze in een opstartfase zitten, en er vertrouwen in hebben dat het gaat lukken om met hun passie ook hun inkomen te verdienen. Of mensen met een partner met een redelijk inkomen, of iets anders. Mensen die een grote stap durven te zetten in hun leven, dingen echt veranderen, ondanks kritische blikken van de mensen om hen heen.

Maar de meeste mensen zullen denken: “Ja, misschien kan jij dat, maar bij mij staat van alles in de weg, en het kan gewoon niet, dus ik ga voor plan B.” En ze zijn daar best tevreden mee.

Zo zit het bij mij ook al jaren. Ik heb gekozen om een vak uit te oefenen waar ik van houd, het begeleiden van mensen om een evenwichtiger en gelukkiger leven te leiden. Daar kan ik m’n inkomen mee verdienen, en ik vind het heerlijk om te doen.

Toch had ik ook een plan A – maar daarvan ben ik al jaren overtuigd dat ik er geen droog brood mee kan verdienen. Ik werk heel graag met textiel, vooral met draden. Ik weef sjaals en kussens en tassen, op een weefgetouw, en er zijn zulke prachtige garens, mooie kleuren, bijzondere structuren … Maar ja, dat is bijzonder arbeidsintensief en ik durf er nog niet echt veel geld voor te vragen.

Wat is je plan A?

Tot een lieve vriendin een tijd geleden eens zei, toen we spraken over je werkelijke diepste verlangen : “Maar voor zo’n sjaal als jij maakt, kun je best meer geld vragen, hoor! Ik heb zoiets in een winkel gezien, daar vroegen ze er 200 euro voor, en het werd gekocht ook!”. Terwijl ik er zo’n 80 euro voor vroeg, en dat nog best veel vond. Omgerekend naar werktijd was dat zo’n 2 euro per uur – bruto. Dus dat is heel weinig, daar kun je inderdaad niet van leven. Ik dacht er dus weer wat over na, maar deed er in werkelijkheid niet zo heel veel mee.

Ik ging door met mijn werk, met veel plezier overigens. Het verlangen ging ondergronds, verdween weer een beetje. Tot ik kortgeleden bij een webinar over ondernemen merkte dat ik enorm geraakt was: er kwam verdriet naar boven, en een enorm verlangen. Ik dacht terug aan een ander gesprek met een goede vriendin, waarin ik uitsprak dat ik met mijn passie toch veel meer zou gaan doen, “uit de kast zou komen” zeg maar.

Het grappige is, dat er op dat gebied wel dingen gebeurd zijn sindsdien. Ja, ik weef, als hobby, en ik ben het gaan gebruiken met cliënten, als een ingang naar wat je voelt en ervaart over een bepaald thema. Het is leuk, gaat over dingen die ik heel erg belangrijk vind en heel graag doe. Dus prima toch, zou je denken?

Doorgaan of niet?

En toch realiseer ik me de laatste tijd dat ik mezelf tegen houd, stapjes achteruit aan het doen ben, afstand nemen – ik heb teveel op m’n bordje (een ander dingetje waar ik regelmatig tegen aan loop), er moet iets wijken. En dat is meestal dat wat ik het liefste doe: het weven …


Ik ga er nog eens goed over nadenken. Hoe ga ik verder, wat is het belangrijkste voor mij, en op welke manier wil ik mijn inkomen verdienen?

Volgende week weet ik het, dat heb ik besloten.


En jij? Weet jij wat je werkelijk wilt? Hoe ben jij daarbij uitgekomen?

En als je het weet, kun je het ook echt uitvoeren? Was dat moeilijk, of ging het juist moeiteloos?